Coaching time
Een afspraak die in mijn agenda gepland staat, gaat door! Of het nu gaat om een afspraak met een client, een wandeling, een lunchdate, een telefoontje. Hij gaat door. Ik verwacht hetzelfde van de andere partij. (muv. overmacht zoals een ongeval of noodgeval met kinderen, doch dit laatste valt ook te betwisten naargelang de ernst).

Tijd is heilig voor mij. Ik daag op voor jou, en voor mezelf, voor ons.

Ik ben bereid om in volle aanwezigheid tijd door te brengen met jou. Dat doe ik graag, dat doe ik in liefde. Omdat je het waard bent.

Het is een houding die altijd al standaard ingesteld was bij mij. Verbouwereerd was ik telkens ik merkte dat anderen dat anders zagen.

Ik zocht het initieel bij mezelf:

misschien ben je te sterk geconditioneerd, Ine,

misschien moet je wat meer a l’improviste leven, Ine,

misschien moet je wat meer ontspannen en niet zo streng zijn met jezelf,

misschien mag je voor jezelf ook wel eens toelaten een afspraak te skippen.

Met een opgetrokken wenkbrauw probeerde mijn wezen vrede te vinden in deze uitspraken, tevergeefs, totdat ik op het volgende inzicht botste: Als ik maar net op het laatste moment zou laten weten dat ik toch NIET op de afspraak zal zijn, geef ik je de boodschap dat mijn tijd belangrijker is dan die van jou. Net hetzelfde met TE LAAT opdagen. Mijn tijd is belangrijker dan jouw tijd. De gelijkheid in de relatie vervalt. En dat is een moeilijk begin.

Een client zette dat deel van mij recent nog in de verf: Met de ‘casualness’ waarmee je kapper zegt “ik zal effe de puntjes doen” gaat ze vlijmscherp de diepte in. (dankje Kim)

Ik ben casual, ik ben easy going, het is geen schijnvertoning. Maar als je ervoor kiest tijd door te brengen met mij ruil ik casualness in voor presence.

Voor ons. Om dat wat we dan samen hebben te dienen.

Optimaal. En jij?

Liefs,
Ine